|
|
Georg Schwalm |
Jörg von der
Schwalm
Viel Sproche gebts in unserm Land,
Ejedi is m'r recht.
Sie sin m'r all a gut bekannt,
Doch keni klingt m'r echt.
Am liebschte unner alle noch,
Js m'r halt doch mei Mottersproch.
Mei Motter hat se mich gelehrt,
Drum is se m'r so lieb.
Und wer sei Mottersproch net ehrt,
Is schlechter als e Dieb.
Drum red un schreib ich immer noch
S'liebscht in meiner Mottersproch.
So fein wie Hochdeitsch is se net,
Un is a net so zart,
doch steh ich gut defor un wett.
Sie is vun deitscher Art.
Drum hall ich iwer alles hoch,
Mei liewi Pälzer Mottersproch.
Paar Backe hat se rot un rund,
Dazu e gudes Herz.
Sie is robuscht, is frisch un gsund
Un fiehlt a Freid un Schmerz.
Sie is a treu un ehrlich noch,
Mei liewi Pälzer Mottersproch.
Paar Aue hat se hell und blank,
Un Zähn so weiß wie Schnee.
Ä lache kann se schier sich krank,
Beißt a, doch's tut net weh.
Sie is wie e Kind und babbelt noch,
Doch gscheit un wohr - mei Mottersproch.
Dass se nom Küh- un Rossstall riecht,
E Maad is in de Küch,
Wie's Ascheputtel sich verkriecht,
Des hat jo nix far sich.
Destwe is se m'r immer noch
Viel liewer als e anri Sproch.
Is se a's Ascheputtel noch
Un vun de Welt vergess,
Vleicht holt e Prinz se späder doch
No is se e Prinzess.
Drum ruf ich jetzt schun dreimal hoch,
Lang lewe soll mei Mottersproch!
Jörg von der
Schwalm
Dappschädels Dicker, des war euch e Mann.
Der is in die Fremd uf Segedin gang.
Zwe Woche d'rno is hem er gerennt,
Hat awer nimmi recht deutsch meh gekennt.
Do had'r am Feld Josts Michel getroff.
Zu dem is'r stracks jetz hin euch geloff.
Der Michel hat juscht sei Grummet gemaht,
Zu dem hat Dappschädels Dicker jetz g'saad:
"Zololom?" saad'r, "geht do des Weg nuf
Uf Dingsdo?" - "Ja!" saat der no dodruf
"Gradaus der Nas no, do geschte net schlecht".
Dappschädels Dicker denkt, des is m'r recht.
Am Weg is awer e Reche gelee.
"Wie heßt do des G'scherr far Grummet ze mäh?"
Frood'r. - De Jost jetz: "Du
Dummerian du!
Geh zum Dreideiwel un loss mich in Ruh!"
Dappschädels Dicker, ganz zarnich derwee,
Tappt ufde Reche, der schnerrt in die Höh:
Schwabb hat sei Nas ens, dass rausspritzt es Blut.
"Autsch!" kreischt'r d'ron vor Weh und vor Wut.
Er flucht dezu: "Dätsch' narre verrecke,
Du gottverdammter, elender Reche!"
Jetz had'r a wieder gut deutsch gekennt
Un ist mit dicker Nas devungerennt.
"Schwälmer Tanz" von Carl Bantzer (1857-1941)
Das Originalgemälde befindet sich im Marburger Universitätsmuseum.